Να μαι και γω λοιπόν, και να δείτε τι έπαθα... Πάω να μπώ στο μπλόγκ και μπαίνω με το νικ του άλλου, "προσωπικού" μου μπλόγκ, ως phoebus. Φόρα παρτίδα και το μπλόγκ "ουκέτι Φοίβος", και φωτό και απ' όλα... Σαλτάρω τελείως, δεν ήθελα να τα μπλέξω αυτά τα δύο, από δω το πάω, από κει το φέρνω, πάω να καταργήσω την εμφάνισή μου εδώ, τίποτα, και τελικά καταργώ άπαξ και διά παντός το πολυαγαπημένο μου ιστολόγιο... Τόσα κείμενα, τόσος πόνος, τόσες εξομολογήσεις στον κάλαθο των αχρήστων του google... Όποιος πρόλαβε να διαβάσει, διάβασε (άν πρόλαβε και κανείς), δεν με πειράζει, απλά δεν μπορεί να μπλεχτεί ένα μπλόγκ προσωπικών εξομολογήσεων (που δεν το ήξερε και κανείς πλήν εμού), με ένα συλλογικό ημερολόγιο διακοπών. Αυτά... Δεν με πειράζει, ήθελα να το καταργήσω ούτως ή άλλως, απλά είχα μέσα μεταξύ άλλων, κάτι καλές συνταγές μαγειρικής (! κάνω και τέτοια) και μία σπαραξικάρδια ιστορία για το καναρίνι μου... Στα δικά μας τώρα.
Ότι επιστρέψαμε, επιστρέψαμε. Ότι εγώ προσωπικά επέστρεψα και νωρίτερα απ' τα αναμενόμενα, γνωστό κι αυτό. Αμάν πιά με την ταλαιπώρια... Όμως, ακόμα να συνηθίσω το... ίσωμα του πατώματος και των δρόμων της πόλης, ψάχνω εναγωνίως και ματαίως να βρώ πέτρες και μονοπάτια να πατήσω, και κέδρους και βράχια εκεί που δεν υπάρχουν. Έτσι μού' ρχεται να στήσω σκηνή στο μπαλκόνι και να κρεμάσω αιώρα στην κρεβατοκάμαρα, να γεμίσω βότσαλα τη μπανιέρα, να πετάξω και λίγη άμμο από δω κι' από κεί...
Λοιπόν, εν αναμονή του καθιερωμένου πάρτυ (κύριοι διαχειριστές, αν ψάχνετε για χώρο, κάτι μπορεί να παίζει κι από δω...), εν αναμονή καμιάς εκδρομής, του επόμενου καλοκαιριού, εν αναμονή γενικά των πραγμάτων που θάρθουν....
Μετά τιμής
Μπουζουξής (χαρμάνης)
Υ.Γ. Θα βάλω και τρείς φωτό, τη σκηνή μου στη γαμώ τις καβάτζες, αυτή με τα ποδάρια μου στην απέραντη γαλήνη των λάκων, και την άλλη στο λιμάνι όταν περιμέναμε το βαπόρι. Έτσι για την αντίστιξη.
Α, και κάτι άλλο. Πειράζει να βάζουμε φωτό με πρόσωπα; Μέχρι τώρα, μόνο κάτι... ηλιοβασιλέματα και κάτι ελικόπτερα βλέπω.
