Μιλώντας για έναν βράχο...

Είναι ένας… βράχος αγαπημένος
Μου τον πρωτογνώρισε ο Δ. Πήγαινε εκεί και καθόταν μόνος του, ατένιζε το πέλαγος και σκεφτόταν, τότε που ακόμα στο κ.Κ. η σιωπή, η ενδοσκόπηση και η φιλοσοφική διάθεση έψαχναν να βρουν τρόπους να εκφραστούν και καθόριζαν τη μέρα μας… Ο Δ. τη χρειαζόταν αυτή τη διάθεση, γιατί έγραφε (ακόμα τη γράφει) και τη διατριβή για τη φιλοσοφία, οπότε όλα γύρω του αποτελούσαν το έναυσμα για αναλυτικές και αναγωγικές σκέψεις… Η ύλη, τα φαινόμενα, η φύση (που κρύπτεσθαι φιλεί), και όλα αυτά. Πότε πότε δε, έκανε και καμιά βουτιά.
Είχε και ένα μπουκάλι νερό δεμένο μ’ ένα σπάγκο φουνταρισμένο στο βυθό να το κρατάει δροσερό, στη συνέχεια πρόσθεσε και μια σακούλα με ντομάτες και φρούτα. Πίσω απ’ το βράχο υπήρχε (και υπάρχει!) και μια σκιά που σου επιτρέπει να ξαπλάρεις εκεί όλη μέρα αν θέλεις, ειδικά αν υπάρχει και κάνα στρωματάκι…
Τον αγάπησα και ’γω τον βράχο. Τη στρογγυλάδα του, την καθαρότητά του, το σκαλοπατάκι που βουτάς σαν από βατήρα κολυμβητηρίου. Αν έχει αχινούς, για να μην έχουμε ατυχήματα τους βγάζουμε με προσοχή και τους πετάμε πιο πέρα, και όταν πας από τη θάλασσα στο βράχο έχει και μια φυσική χειρολαβή για να πιαστείς και ν’ ανέβεις. Πιο πέρα έχει και μια λακκούβα που γίνεται μια μικρή φυσική αλυκή και έχει πάντα φρέσκο εκλεκτό αλάτι, που όποτε το βλέπω σκέφτομαι να είχα μαζί μου καμιά ντομάτα ν’ αλατίσω και να τη φάω με καμιά πεταλίδα, αλλά τόσα χρόνια πάντα αμελώ να πάρω μαζί μου μαχαίρι για να βγάζω πεταλίδες. Επίσης σκέφτομαι ότι και ένα μπουκαλάκι ούζο θα ήταν ιδανικό σ’ αυτή την περίπτωση...
Βεβαίως ο βράχος είναι ιδανικός για την περιβόητη πρωινή βουτιά, όταν το μόνο που θέλεις είναι να ξυπνήσεις χωρίς πολλές μετακινήσεις και πετσέτες και ξάπλες και τέτοια, απλά βουτάς στο απίστευτο γαλάζιο, ξεμουδιάζεις, ξυπνάς, κολυμπάς λίγο, βγαίνεις, στεγνώνεις και φεύγεις ξεκινώντας με τον καλύτερο τρόπο τη μέρα σου.
Επίσης, είναι ιδανικός και ως προορισμός όταν όλες οι άλλες παραλίες είναι τίγκα. Επίσης και σαν δροσιστικό όταν ιδρωμένος θέλεις κάτι κοντινό και γρήγορο για αναψυχή πριν τον απογευματινό ύπνο. Γενικά είναι μια πέτρα που κάποιο θείο χέρι την έριξε στο πέλαγος για να μας κάνει τη ζωή πιο εύκολη και πιο όμορφη…
Αυτό το μυστικό το ξέρουν και άλλοι φυσικά. Τον βράχο τον έχουν τιμήσει με την σταθερή και συνεχή παρουσία τους και η Θ. και η Χ. και η Β. και η Μ, και η Ε, και οι τετράποδοι φίλοι μας Χ, Λ, Α, Κ, κ.ά. Βεβαίως κατεβαίνουν και άλλοι πλείστοι όσοι αποζητούν μιαν εναναλλακτική πρόταση για το μπάνιο τους, όπως και περιστασιακοί κολυμβητές περαστικοί απ’ τα μέρη μας που βούτηξαν μια φορά, έφυγαν και δεν ξαναβούτηξαν. Φυσικά, ο περί ου ο λόγος βράχος αποτελεί ορμητήριο και για τις εξορμήσεις και τους κολυμβητικούς μαραθώνιους του Σουηδού Σ. και του Παλαιστίνιου φίλου και συγκάτοικού του Γ. στην ξέρα απέναντι.
Ήταν ένα κείμενο για έναν μικρό και ταπεινό βράχο…