Σ' αυτές τις μέρες που το καθημερινό γαλάζιο παύει να είναι η καθημερινή μας συνήθεια και αρχίζει να ξεθωριάζει, αφήνοντας τη μνήμη να του ξαναδώσει τη θέση που του αξίζει, μέχρι να το ξανα-ανα-καλύψουμε για να μας απο-καλύψει κάποια απ' τα μυστικά του -όσα αυτό θέλει και όσα μπορεί να δει ο καθείς- μέχρι τότε λοιπόν που θα ξαναρχίσουν τα μάγια και τα θαύματα...
Πάρτε γαλάζιο να 'χετε με φάτσα κάρτα τον παράδεισο. Άλλωστε να μην ξεχνάμε πως το φως, κάτω από μια φοινικιά γεννήθηκε...
3 σχόλια:
Η φωτό μάμησε Μπουζουξή. Α ρε συγκινήσεις...
Δεν είμαι ανώνυμη ούτε αβάπτιστο, πιστέψτε με! Η Αφροδίτη είμαι!
Hello...
Μόλις γίνω κι εγώ επίσημη συντάκτρια θα έχω και nickname. Φιλιά σε όλους, κάνει πάλι ζέστη, έχω πολλή δουλειά, 11 μήνες μείνανε, παιδιάάάά...
Τάχατε κι όποιος δε μεθά κι όποιος δεν τραγουδήσει
κι όποιος στ' αγκάθια περπατά μια μέρα δεν θ' αφήσει
τ' αγαπημένο μας νησί που έτσι γερά πατούμε...
Δημοσίευση σχολίου